Doda w Vivie !

W najnowszym numerze magazynu „Viva” pojawił się wywiad z Dodą zatytułowany :
„Doda o walce z bólem, mężczyznach, zdradach i… prywatnych detektywach”. Po gazetę już
zapraszamy do kiosków. Poniżej fragment wywiadu oraz okładka.


Wywiad :

Doda - A teraz będę szczęśliwa !

„Niczego ludziom nie zazdroszczę. Ani pracy, ani pieniędzy, ani sukcesów, domów, samochodów. To dla mnie nic nie znaczy. Już byłam sławna i bogata. Ale wiesz, wszystko, co mam, oddałabym za prawdziwą miłość”. Doda w wyjątkowej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Bardzo szczerej i bardzo refleksyjnej.


- Doda, czy Ty czasami płaczesz?

Doda: Urodziłam się z niedrożnością kanalików łzowych i jak dorosłam, doszłam do wniosku, że to jakiś symbol, bo już jako dziecko nie mogłam płakać. Po prostu nie jestem stworzona do łez. Jak byłam niemowlakiem, przepchnęli mi te kanaliki, przywiązując prześcieradłami do szpitalnego łóżka, bo się wyrywałam, ale i tak korzystam z nich dosyć rzadko.

– W jakich sytuacjach?

Doda: Gdy się na coś wściekam albo czuję się bezsilna. Bo mnie ciężko w jakikolwiek sposób zasmucić, ale zezłościć łatwo…

– Ale powiedz szczerze – co jest dla Ciebie takie trudne do zniesienia?

Doda: Płaczę, jak mnie boli kręgosłup. Nie z bólu, tylko z bezradności. Szczególnie gdy muszę wyjść na scenę, a trudno mi się wyprostować.

– A co by się stało, gdybyś nie wyszła?

Doda: Gdybym odpowiadała tylko za siebie, to mogłabym odwołać koncert i powiedzieć: „Dzisiaj nie występuję”. Ale ja utrzymuję kilkadziesiąt osób, które są zdrowe i nie rozumieją mojego bólu, a muszą nakarmić rodziny.

– Można ból oswoić?

Doda: Trzeba się do niego przyzwyczajać, tym bardziej że nie biorę żadnych proszków. Ból fizyczny non stop, codziennie, codziennie. Jakby mnie nie bolało, byłabym zdziwiona, czułabym się nieswojo. Pojechałam kiedyś do lekarza i on mnie pyta: „Kiedy panią boli?”. Odpowiedziałam: „To jest złe pytanie, proszę spytać, kiedy mnie nie boli”. „Kiedy panią nie boli?”. „Nigdy” (śmiech).

– Umiesz z tego żartować, a przecież ból odbiera radość życia.

Doda: Odbiera przez pierwszy rok, ale po pięciu latach… Jeżeli chcesz żyć, musisz tę chorobę zaakceptować. Jeśli nie masz wpływu na rzeczywistość, to zmień do niej nastawienie.

– Myślisz o tym, co będzie za rok, dwa z Twoim kręgosłupem? Że może czeka Cię wózek inwalidzki?

Doda: Takie myślenie nie leży w mojej naturze. Staram się cieszyć teraźniejszością, bo myśląc obsesyjnie o przyszłości, na przykład poznając chłopaka, zastanawiałabym się, co on mi odwinie za dwa czy trzy lata. To może lepiej już teraz dać mu w twarz? Tak na wszelki wypadek.

– Właśnie tak zrobiłaś z ostatnim narzeczonym? Nawymyślałaś mu na zapas?

Doda: Krynia, miałaś o niego nie pytać! Poczekaj, właśnie do mnie dzwoni.

– Wracasz wzburzona. Co jest w stanie Cię dotknąć? 

Doda: Dotknąć? Dotknąć mnie może jedynie krzywda zwierząt. Tyle że to banalne, znane dziewczynom posiadającym chihuahua. Ale to może zrozumieć tylko osoba, która kocha zwierzęta, tak jak ty i ja, bo wtedy przechodzi się na inny poziom wrażliwości. Jak czytam, że trzech bydlaków ciągnęło psa na lince za samochodem i urwało mu głowę, mam ochotę ich powystrzelać.

– A gdy piszą, że Twoja nowa płyta źle się sprzedaje? To Cię nie dotyka?

Doda: Praca w ogóle mnie nie stresuje. Sprawy zawodowe w żaden sposób nie mogą mnie zasmucić. Może dlatego, że mam świadomość, iż w każdej chwili mogę zmienić całe swoje życie, pracę czy miejsce zamieszkania. Nie jestem niewolnikiem swojej profesji. Dla mnie najważniejsze są prywatne sprawy i rodzina. (...)

Cały wywiad przeczytasz w najnowszym wydaniu dwutygodnika Viva !